DE SITCOMEBACK

Over de voorstelling

In 2025 waagde DE HOE zich aan het maken van een sitcom op het toneel, een megalomaan plan dat alleen maar kon eindigen met gefnuikte ambities, gebroken harten en geknakte ego’s. Tegen alle wetten van de logica in slaagden de spelers toch in hun opzet. DE SITCOM werd een triomf en overtrof zelfs Opening Night, jubelde een recensent. Maar stel dat de complexe creatie achter de schermen haar tol had geëist. Wat als de groep in werkelijkheid op barsten stond, op een haar na uit elkaar gespeeld was? Extern succes, intern conflict. En dan de vraag: wat nu? Wat nu in godsnaam gedaan? Een comeback maken, natuurlijk, maar waarnaartoe?

DE SITCOM eindigde met een existentiële dooltocht van lynchiaanse proporties, op zoek naar een uitweg uit de eindeloze lacherigheid. Precies daar pikt DE HOE de draad weer op: wat treft het gezelschap aan in het hart van het labyrint? In DE SITCOMEBACK – tegelijk een spiegel, spin-off én een volledig op zichzelf staand stuk – pogen de leden van DE HOE een definitief voorlopig antwoord te geven op de vragen waar ze niet langer omheen kunnen draaien. Is het allemaal om te lachen of om te huilen? Wanneer wordt lichtheid ondraaglijk? En hoe word je weer de bezielde groep die je altijd al hoopte te zijn?

Koen Broos

Inzoomen

Wannes Gyselinck en Natali Broods over DE SITCOMEBACK

Wannes: “De voorstelling gaat over hoe elke groep mensen die meer dan twee leden telt op een manier altijd in de problemen komt, maar vooral over hoe je weer common ground vindt. We dramatiseren onze eigen groepsverhouding, en op zijn beurt dramatiseren we dat dramatiseren zelf ook weer. DE SITCOMEBACK is een onderzoek naar wat er met oprechtheid gebeurt als mensen ernaar kijken. Als je je verhaal doet op een podium, ben je vanzelf aan het performen. Zodra er een publiek bij betrokken is, wordt oprechtheid een show. Ik denk dat wij een staalkaart van performancestijlen van oprechtheid tonen, maar, en dat is cruciaal: het is niet omdat we de oprechtheid performen, dat ze verloren gaat.”

Natali: “Ook in show kan waarheid zitten. Die twee kunnen hand in hand gaan.”

Wannes: “Als je oprecht bent, stel je jezelf toch ook vaak de vraag: is dit nu écht wat ik vind, denk of voel? Of ben ik het wat extra aan het aanzetten? Ben ik mijn emoties aan het spelen, aan het uitspelen zelfs? Een mens kan zijn zelfbewustzijn nooit helemaal uitschakelen. Hoe weet je dan zeker van jezelf dat je oprecht bent? Dat is niet zo evident, en bovendien niet ééndimensionaal. In huilen kan genot schuilen, en in een ruzie kan je echt genieten van…”

Natali: “… een goeie volzin!”

Wannes: “Exact. Eigenlijk is de oprechtheid opvoeren als show paradoxaal genoeg het dichtste dat je op een podium bij reële oprechtheid kunt komen. Als je er dan toch toe bent veroordeeld om je waarachtigheid te spelen, kan je dat spelen maar beter nadrukkelijk tonen.”

Natali: “In DE SITCOM destabiliseerden we met ‘actie’ en ‘cut’ voortdurend de verhouding tussen wat ‘echt’ was en wat ‘gespeeld’. De setting van de filmopnames is in DE SITCOMEBACK weggevallen, maar de vraag blijft: wat is echt en wat is het niet?”

Wannes: “Als DE SITCOM ging over een soort geslotenheid, waarbij we de oppervlakkigheid als schild gebruikten, gaat het in dit stuk eerder om een poging om onszelf weer te openen, in verschillende gradaties en op verschillende manieren.”

Natali: “En om de vraag: wanneer moet je je toch weer sluiten? Want ook in jezelf openstellen kan je te ver gaan.”

Wannes: “Tegelijk is het geen argwanende voorstelling. We willen allesbehalve cynisch zijn over oprechtheid. Het enige wat we kunnen doen, is telkens opnieuw proberen zo waarachtig mogelijk te zijn. Dan is het aan het publiek om te geloven of het waar is of niet. En om er, zelfs als het niet echt is, een betekenis in te zien. Het is niet omdat iets niet echt is, dat het niet waar is.”

Meer weten?

Keer hieronder terug naar de voorstelling. Daar ontdek je nog eens alle credits, persrecensies én nog meer theatertips op een rijtje. Geniet van de voorstelling!