Aanwezig
Over de voorstelling
900 km goede raad om ten volle aanwezig te zijn in dit leven
Dus ge ging een aanwezige vader zijn. Belofte aan uzelf.
En het volgende wat ge uzelf ziet doen, is uiteengaan met de moeder van uw kinderen. Plots zijt ge nog maar half aanwezig. Week om week. En die formule blijft ge herhalen, tot ge ineens een kind afzet om te gaan studeren in Praag.
Uw laatste kind, uw jongske.
En ge wuift. En dan?
Dan hebt ge 900 km de tijd om u af te vragen
hoe aanwezig ge zélf zijt geweest.
Aanwezig zijn. Het lijkt wel een opdracht in een tijd vol prikkels die ons naar elders lokken. In zijn nieuwe voorstelling probeert Johan Terryn zoveel als mogelijk in het hier en nu te kruipen. Er te zijn en te blijven.
Hij herinnert zich zijn vader die aanwezig was zonder aanwezig te zijn. Net als zovele vaders van die generatie. Wat je ook vroeg, het antwoord was steevast ‘hmm’. Wanneer hij zelf zijn jongvolwassen zoon in een verre, vreemde stad achterlaat en hij twijfelend zwaaiend wegrijdt, vraagt hij zich af of hij het zelf wel genoeg is geweest. Aanwezig. Het gevoel ‘Ik heb nog zoveel te geven’ plaagt hem.
Op de lange terugrit verzamelt hij de belangrijkste dingen die hij nog moest zeggen. Een speech om zijn zoon het leven in te sturen. Geholpen door zijn podcast-gasten maakt hij zijn eigen -soort van- ‘Wear Sunscreen’ oftewel: ‘900 km goeie raad om ten volle aanwezig te zijn in dit leven’.
Johan Terryn over Aanwezig
Johan Terryn had zijn jongste zoon afgezet op Erasmus. Op de terugrit van Praag naar Antwerpen stelde hij zich de vraag hoe aanwezig hij is geweest als vader.
“Ik had op voorhand de bespiegeling gemaakt dat het niet zo simpel zou worden. Niet zozeer het alleen zijn, maar wel het achterlaten van een kind in een compleet vreemde omgeving. Maar dan komt het moment dat je zwaait en in de auto stapt. Omdat het de jongste is, voelde het een beetje als het afsluiten van een periode. Er kwamen vragen naar boven. Maar ook: hoe aanwezig ben ik geweest? Het werd een soort van evaluatie-momentje van mijn vaderschap. En tegelijk wist ik meteen: die terugrit, dat is perfect materiaal voor een voorstelling.
Mensen kleven daar dan direct een term als ‘legenestsyndroom’ op. Maar dat is het niet. Het gaat over de kwaliteit die je aan die rol als vader hebt gegeven. Tijdens de try-outs merk ik dat veel mannen zich daarin herkennen, in die twijfel. Het thema leeft. Misschien omdat vader zijn ook zo’n ongedefinieerde rol is. De criteria zijn vaag.
Ik bedoel dat zonder enige beschuldiging. Maar we komen van een generatie vaders die wat meer op een afstand stonden van het gezin. Mijn vader – hij is bijna zes jaar geleden overleden – was een voorzichtige, zwijgzame man. Dat is niet erg dat het zo gegaan is, iedereen mist wel iets in zijn leven. Maar ik wilde het anders doen. Alleen: zonder een echt voorbeeld of handleiding, weet je dat er ook fouten zullen zijn.
Het anders willen doen, is geen garantie op het beter doen. Je intenties continu in de praktijk brengen, is ook heel moeilijk. En in stresssituaties val je toch terug op de dingen die je kent, en lijk je toch weer meer op je eigen vader dan je zou willen toegeven.
Ik had wel de reflex gehad om hem naar daar te brengen en wat te installeren. Maar ik had zijn onzekerheid niet met hem besproken. ‘Ik ben eigenlijk gelijk mijn vader, hé’, dacht ik toen. Maar we doen hetzelfde: niet over gevoelens spreken. In de voorstelling maak ik daar een komische uitvergroting van: een vader, die van nature een oplosser is, maar compleet onhandig is in de échte dingen des levens. Die onbeholpen dad jokes maakt en dad moves op de dansvloer.
Het is een soort wilde inhaalbeweging om alsnog die zoon in Praag voldoende van goede raad te voorzien.”
Meer weten?
Keer hieronder terug naar de voorstelling. Daar ontdek je nog eens alle credits, persrecensies én nog meer theatertips op een rijtje. Geniet van de voorstelling!
